تبلیغات 
بنام خداوندی که داشتن او جبران همه نداشته های من است
میستایمش ، چون لایق ستایش است . . .
پروردگارا
به من بیاموز ، دوست بدارم کسانی را که دوستم ندارند
کریه کنم برای کسانی که هیچگاه غم مرا نخوردند
لبخند بزنم به کسانی که هرگز تبسمی به صورتم ننواختند
و عشق بورزم به کسانی که عاشقم نیستند . . .
لینک mp3 های ما که برای دانلود گذشتیم:
ورود...
بیاموزیم
دكـتر شریعـتی : «كلاس پنجـم كه بودم پـسر درشت هیكلی در ته كلاس ما می نشسـت كه برای مـن مظهر تمام چیزهای چندش آور بود ،آن هم به سه دلیل ؛ اول آنكه كچـل بود، دوم اینـكه سیـگار می كشید و سوم - كه از همه تهوع آور بود- اینكه در آن سن و سـال، زن داشت. !... چند سالـی گذشت یك روز كه با همسرم از خیابان می گذشتیم ،آن پسر قوی هیكل ته كلاس را دیدم در حالیـكه خودم زن داشتم ،سیگار می كشیدم و كچل شده بودم.
کنون رزم جومونگ و رستم شنو، دگرها شنیدستی این هم شنو
به رستم چنین گفت اون
جومونگ!
ندارم ز امثال تو هیچ باک
که گر گنده ای من ز تو برترم
اگر تو یلی
من ز تو یلترم
رستم انگار بهش برخورد، یهو قاطی کرد و گفت:
منم مرد مردان
ایران زمین
ز مادر نزادست چون من چنین
تو ای جوجه با این قد و هیکلت
برو
تا نخورده است گرز بر سرت
جومونگ چشماشو اونطوری گشاد کرد و گفت:
تو را هیچ
کس بین ایرانیان
نمی داندت چیست نام و نشان
ولی نام جومونگ و سوسانو
را
همه میشناسند در هر مکان
تو جز گنده بودن به چی دلخوشی
بیا عکس من را
به پوستر ببین
ببین تی وی ات را که من سوژشم
ببین حال میدن در جراید به
من
منم سانگ ایل گوکه نامدار
ز من گنده تر نامده در جهان
تو در پیش من مور
هم نیستی
کانال ۳ رو دیدی؟ کور که نیستی
در اینحال رستم پهلوان، لوتی
نباخت
و شروع به رجز خوانی کرد:
چنین گفت رستم به این مرد جنگ
جومونگا !
تویی دشمنم بی درنـگ
چنان بر تنت کـــوبم ایـــن نعلبکی
که دیگر نخواهی تو
سوپ، آبــکی
مگـــر تو نـــدانی که مـن کیستم؟
من آن (تسو) سوسولت!
نیستم
منم رستم، آن شیر ایــران زمین
(بویو) کوچک است در نگاهم همین
بعد
از رجز خوانی رستم پهلوان، جومونگ
از پشت تپه ای که آنجا پنهان شده بود
آمد:
جومونگ آمد از پشت تل سیاه
کنارش(یوها) مــادر بی گنـاه!
بگفت:هین!
منم آن جومونگ رشید
هم اینک صدایت به گوشــم رسید
(سوسانو) هماره بود
همسرم
دهــم من به فرمان او این سرم
چون او گفته با تو نجنگم رواست
دگر هر
چه گویم به او بر هواست!
و بعد از حرفهای جومونگ درد دل رستم آغاز گردید:
و
این شد که رستم سخن تازه کرد
که حرف دلش گفت (پس کو نبرد؟!)
بگفت ای جومونگا
که حرف دل است
که زن ها گـــرفتند اوضــاع به دست
که ما پهلوانیم و این است
حالمان
که دادار باید رسد بر دل این و آن!
و اینچنین شد که دو پهلوان
همدیگر
را در آغوش گرفتند و بر حال خود گریه سر دادند:
بگذار تا بگرییم چون
ابر در بهــــــاران
کز سنگ ناله خیزد بر حال ما جوانان
بهانه ای برای برگشتن
پندار ما این است كه ما مانده ایم وشهدارفته اند، اما حقیقت این است كه زمان مارا با خود برده است وشهدا مانده اند.
یادمون باشه فرصتمون كوتاهه ! تا بازگشتن مدت زیادی نمونده.اگه بخواهیم قـبل از برگشتن از هر انچه كه بودیم برگردیم باید خیـلی حواسمان رو جمـع كنیم . شـهدا آدمهای عجیب و غریبی نبودند فقط حواسـشون خیلی جمع بود شاید سالها ست كه خـیلی هامـون دنبـال بهانه ای برای خیلی خوب شدن هستیم . حالا وقتـش رسیده .حالا كه بار سنگیـن حفظ دین و انقلاب بر دوش ماست، حالا كه ما موندیم و شهدا رفتن، چه خـوبه كه اخـلاق و رفـتار خودمونـو مثل اونها كنیـم. شاید كسـی از این كوچه عبور بكنه!شاید همین آرزوی جهاد بتونه درهای شهادت رو بازكنه!
از کودکی تا کنون دوست داشته ایم که مثل مردان و زنان نسل انقلاب، مثل پدران و مادرانمان رزمنده باشیم. همیشه با خود میگوییم اگر جنگ شود می رویم و می جنگیم. دنیا و مال دنیا و خانواده را رها میکنیم و می رویم. و این مائیم که می شویم مصداق« بابی انتم و امی و نفسی و اهلی و مالی»!!...
با خود میگوییم ما مردان جنگیم، حیف که جنگ نیست که بینی دشمن را به خاک بمالیم!!
آری خودمان را جان در کفانی میدانیم که اگر جنگ شود، مرد جنگ می شویم و جان شیرین خود فدای راه می کنیم.
اما چرا نمی بینیم جنگ را؟؟ چرا نمی بینیم که دشمن بر میهن ما تاخته و مارا کشته و بر ناموسمان تجاوز کرده، و ما درخواب غفلتیم؟؟ دشمن سلاح بر انسانیتمان کشیده و طمع در ویران دیدن اعتقادمان کرده؛ چرا نمی بینیم« دهان های با حقد و غضب گشوده شده و دندان های از غیظ به هم فشرده شده را...»؟؟
آری جنگ است و این بار به جای کشتن جسم ها، روحمان را می کشند، روح ایمان را کشته اند، انسانیت را کشته اند، علم و عشق را کشته اند...
مایی که کورس غیرت میزدیم غافلیم و دشمن خواهرانمان را در خیابان ها برهنه کرده...
دشمن سال های قبل خانه هایمان ویران میکرد، اکنون خانه عقایدمان ویران میکند...
ایران در دست دشمن است و از شهوت و غضب لبریز شده و ما در خیالاتمان چرخ میزنیم... و فقط حرف میزنیم...
آیا زمان آن نرسیده که به جای حرف زدن، جامه ی عمل به علممان بپوشانیم؟؟
آیا این نفاق نیست که حرف بزنیم و عمل نکنیم؟؟
به مشرکان نام کافر داده ایم. به کافران منافق میگوییم، و از نفاق خود خبر داریم و خود را مومن می نامیم...
کجائید مطهری ها؟... کجایید چمران ها و باکری ها و همت های زمان؟؟
کجایید جان بر کفان اسلام و ایران؟؟...
کجایید فرماندهان نترس و صف شکنان غیور؟؟... کجایید ای مردان و زنان بی ادعا؟؟...
چرا بیکار نشسته اید؟؟
باری پیش از این باید جسم فدای راه میکردیم، اما اکنون نفس اماره باید فدا کرد...
« تفنگت را زمین نگذار»...
« تفنگت را زمین نگذار»...
تفنگ های معرفت در دست بگیریم و فشنگ های عمل در سلاحمان بگذاریم...
یاعلی بگوییم و روشنگری کنیم...
« کجایند عمار ها؟؟....»
فرماندهان جنگ امروز عالمانند... رزمنده هایش با ایمان و انسانند...
اگر دشمنی آتشی در مملکت گشود، آتش جهل و قهر بر آن نیفزاییم، که آتش با آتش خاموش نمی شود، آب معرفت و رافت و روشنگری بر روی آتش بریزیم...
چشم ها را بسته ایم و با 6 دنگ صدا فریاد میزنیم:« ما اهل کوفه نیستیم...»
چشم بگشا که « علی تنهاست»
کل یوم عاشورا کل ارض کربلا
حواست هست جنگ شده تا مرد و نامرد را از هم معلوم کند؟!
حواست هست جنگ شده تا باز تعبیر کند کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا را؟
حواست هست همیشه روزی در سال هست که خون بر شمشیر پیروز است؟
حواست هست داریم آزموده میشویم بعد از خواندن عمری «اللهم اجعلنی من انصاره و اعوانه و ...
حواست هست به غربت و مظلومیت سیدنا الخامنهای که نشسته داخل خیمهای، تکیه داده به شمشیرش و آن بیرون غوغای نهروانیان؟!
حواست هست به تکرار تاریخ؟
حواست هست به خودت؟!
امروز برای شهدا وقت نداریم
ای داغ دل لاله تو را وقت نداریم
با حضرت شیطان سرمان گرم گناه است
ما بهر ملاقات خدا وقت نداریم
چون فرد مهمی شده نفس دغل ما
اندازه ی یک قبله دعا وقت نداریم
در کوفه تن غیرت ما خانه نشین است
بهر سفر کرببلا وقت نداریم
تقویم گرفتاری ما پر شده از زر
ای داغ دل لاله تو را وقت نداریم
هر چند که خوب است شهیدانه بمیریم
خوب است ولی حیف که ما وقت نداریم
جوانی با چاقو وارد مسجد شد و گفت: بین شما کسی هست که مسلمان باشد ؟همه با ترس و تعجب به هم نگاه کردند و سکوت در مسجد حکمفرما شد ،
بالاخره پیرمردی با ریش سفید از جا برخواست و گفت : آری من مسلمانم.
جوان به پیرمرد نگاهی کرد و گفت با من بیا،
پیرمرد بدنبال جوان براه افتاد و با هم چند قدمی از مسجد دور شدند ،
جوان با اشاره... به گله گوسفندان به پیرمرد گفت که میخواهد تمام آنها را قربانی کند و بین فقرا پخش کند و به کمک احتیاج دارد،
پیرمرد و جوان مشغول قربانی کردن گوسفندان شدند
پس از مدتی پیرمرد خسته شد و به جوان گفت که به مسجد بازگردد و شخص دیگری را برای کمک با خود بیاورد.
جوان با چاقوی خون آلود به مسجد بازگشت و باز پرسید : آیا مسلمان دیگری در بین شما هست ؟
افراد حاضر در مسجد که گمان کردند جوان پیرمرد را بقتل رسانده نگاهشان را به پیش نماز مسجد دوختند،
پیش نماز رو به جمعیت کرد و گفت : چرا نگاه میکنید ، به خدای علی قسم که با چند رکعت نماز خواندن کسی مسلمان نمیشود...!
همه گفتند که این قافله رهبر دارد، همه گفتند، علی مالک اشتر دارد، همه گفتند که یاور دارد،
و کسی نیست قلم بردارد...
!نظر فراموش نشه
